بعضى از كتاب‌هايشان را ميفروشند تا از پول آن امرار معاش كنند ولى هرگز راضى نمىشود از وجوهات شرعيه استفاده كند . در حالى كه هزار و يك توجيه براى استفاده داشتند . و اين‌ها همه شرايط زندگى است كه اين مرد روحانى دارد و با اين همه شاگردانش وقتى مىخواهند وى را توصيف كنند مىگويند : « از لحاظ توكل احدى را مانند قاضى نديديم . آن چنان مانند كوه استوار بود كه ابداً مسائل مختلف اجتماعى و زندگى خم به ابروى ايشان نمىآورد ! آرى او كوه است . » - عشق به عبادت و قرائت قرآن عبادت كليد بندگى است و قرآن راهنماى عابدان است و چگونگى عبادت را مى آموزد . قرآن دعوتى است از خداوند كه با آن ، بنده را به سوى خود ميخواند و راه به او نشان مىدهد و چگونگى سلوك را به او مىآموزد و دعا ، دست نياز بنده به درگاه اوست . عابد زاهد ، آيت الله سيد على قاضى طباطبايى ( قدس سره ) عاشق عبادت و دعا و شيفته قرائت قرآن بود و جان خويش را با اين دو پالايش مىكرد و با اشك شوقى كه به درگاه معشوق خويش مى ريخت ، نهال بندگى را آبيارى مينمود . قرائت قرآن و دعا ، بخش مهمى از اعمال روزانه مرحوم قاضى بود . قرائت آن بزرگوار ، برخاسته از عشق درونى به وحى الهى و نيز همراه با رعايت آداب بود . مرحوم علامه طباطبايى ( ره ) از آيت الله سيد على قاضى چنين نقل فرمودهاند : اگر من به جايى رسيده باشم ، از دو چيز است : قرآن كريم و زيارت سيدالشهداء صلوات الله عليه . - عشق به اهل بيت عصمت و طهارت عليه السلام محبت و شيفتگى آيت الله العظمى قاضى نسبت به خاندان رسالت چيزى نبود كه بر كسى پوشيده باشد . شيدايى اين حكيم وارسته در مراسم عزا و جشن اين خاندان به خوبى آشكار بود ؛ بويژه عشق سرشار وى به سيدالشهداء ، حسين بن على عليه السلام شورى عجيب در او ايجاد مى كرد . فرزند ايشان ، استاد سيد محمد حسن قاضى طباطبايى مى نويسند : آن بزرگوار در روز عيد غدير خم سر از پا نمى شناخت ؛ لباسهاى فاخرى ميپوشيد و در خانه خود جشنى برپا مىكرد و دوستان و آشنايان را دعوت مىكرد و از مهمانان با ميوه و شيرينى پذيرايى مينمود .